VIPJeugd

Onze zoektocht naar goede praktijkvoorbeelden in de jeugdinformatie leidde ons helemaal naar Finland. Samen met een delegatie uit Slovenië en Wales, gingen we op zoek naar enkele inspirerende voorbeelden van jeugdinfo in de praktijk, met een sterke focus op peer-to-peer-education. Dat heeft weinig met fruit te maken, veel met een moderne visie op zelfstandigheid bij jongeren. “Leve Europa,” riepen we in koor. We, dat zijn in dit geval: Steven (JAC Plus), Ringo (JAC Oostende), Femke (Jeugddienst Lokeren), Gee (In Petto Jeugddienst) en Sam (VIP Jeugd).

Hier komt het verslag van een weekje Finse Jeugdinformatie.

Maandag 11 mei.

We ontmoeten mekaar in de centrale hal in de luchthaven van Zaventem. Een goede keuze, aangezien ons vliegtuig vandaar vertrekt. En goede keuzes, daar draait jeugdinformatie om, toch? Tijdens de verstrengde controles verliest Femke haar identiteitskaart. Een eerste crisismoment voor de groep dringt zich aan en we zijn nog niet vertrokken. Uiteindelijk komt het spreekwoordelijke kattie nog op tijd in bakkie en het behoud van de originele groep wordt gegarandeerd. De eerste kennismaking is pro forma: ‘t is te zeggen iedereen kent mekaar van het project jeugdadviseurs (onze Vlaamse trots in peer-to-peer-education), behalve Sam, maar dat was net zoals onze landing in Helsinki: helemaal geen ramp.

Omdat er in de luchthaven weinig sprake is van jeugdinformatie trekken we, gestuurd door onze arbeidsvreugd en ook omdat we daar met de andere deelnemers hebben afgesproken, door naar het centrum van Helsinki. Femke, u weet wel ei zo na zonder identiteit, geeft grif toe dat ze ook geen jas bij heeft. Het begint heel hard te regenen. De kracht van de groep in het achterhoofd houdend, vergeven we het haar en accepteren we ze nog steeds als volwaardig lid in de groep. We hebben nog klein uurtje om rond te dwalen, te flaneren, te dwarrelen door de Finse hoofdstad alvorens we de andere deelnemers officieel ontmoeten.

We nuttigen het eerste avondmaal in het hotel. Er worden handen geschud, er wordt schuchter heen en weer gekeken, er worden namen gezegd en niet begrepen en Steven,… Steven begroet iedereen met de gebruikelijke, doch lichtjes ongemakkelijke 3 zoenen, zoals dat gaat in België. De eerste Finse woordjes worden door de immervriendelijke Heidi en Hanna aangeleerd. Bier is Olut. Dank u is kiitos en schol is kiipis. Iedere groep brengt de avond apart door.
Het Vlaamse kamp bevindt zich op de kamer van Ringo en Steven. Met enige spirits steken we een verwelkomingspowerpoint in mekaar, die zal de dag later even verrassend blijken voor ons als voor onze buitenlandse collega’s.

Omdat 5 een oneven getal is en omdat de Sloveense delegatie met 3 is, besluit een simpele wiskundige berekening dat er een Sloveen en een Belg samen moeten slapen. De eerste uitwisseling is een feit. Tot een uur of 2 laat Matjaz enthousiast filmpjes van zijn folkband ‘Kontrabant’ zien. Een welgemikte cover van ‘wat zullen we drinken’ verraadt zijn voorliefde voor België en al snel blijkt dat hij meer Belgische kennissen heeft dan zijn kamergenoot, uw verslaggever van (de communicatie)dienst, Sammi.

Bon, u hebt het al door… de eerste dag stond er nog niets van jeugdinformatie op het programma… Maar daar komt verandering in! Blijf zeker en vast de avonturen van uw Vlaamsche jeugdinformatievrienden volgen op onze website.